la terre est trop vieille pour s'en moquer

Laatst zat ik in de wachtkamer van de dokter.
Er kwam een vrouw binnen in een lange witte jas. “Staat hier muziek op?” vroeg ze.
“Ik weet niet,” zei ik, “ik zal eens luisteren.”

Horen is niet luisteren. Zoals zien iets anders is dan kijken.

Zoveel gedachten breken mijn broze brein. Eigenlijk zijn het niet allemaal gedachten maar ook gevoelens. Is niet hetzelfde weet je wel? Gevoelens zijn ‘echter’? Soms is een gevoelen maar een vermomde gedachte. Je denkt dat je het voelt, snap je? En zo gebeurt het dat mensen zichzelf de psychiatrie in denken. Waar zijn we dan mee bezig?