la terre est trop vieille pour s'en moquer

Pajola heeft overschot van gelijk. Er zijn zo van die dagen waarop niets is wat het lijkt, alles is wat het niet moet zijn, en waarop ‘den emmer’ inderdaad even overloopt. Vandaag was zo’n dag.

Ik kom de voordeur nog niet uit of ik trap in een scheit. Kaka!
Ik stap in mijn auto, die niet direct wil starten, rij twintig meter, de motor sputtert, en hij valt stil. Ik open de portier tegen een paaltje, bijna tegen een fietser, probeer nog eens te starten en heb voor de rest geen problemen mee. Kaka!
’s Middags lekkere bookes in ‘t zonneke opeten. Brooddoos vergeten. Kaka!
Op het werk was het een hel. Niet qua werk, maar qua collega’s. Vandaag was nog maar eens mijn beurt om de pispaal van dienst te zijn. Bericht aan alle 17-jarigen: denk goed na over je studiekeuze want het is belangrijk. Kies je verkeerd dan kan je wel eens in een leven terecht komen dat je niet gewild hebt. Met een job die je niet boeit, en vooral, met collega’s die je niet kunnen interesseren. Volg, in de mate van het mogelijke, je hart. En denk niet teveel na over wat komen zal. Komen doet het toch. En dan zit je fout. En dan is het te laat. Enzovoort, enzoverder. Net als ik. Amai ik kan zagen! Kaka!
Onze jongste kat – en dan nog just de schoonste van de twee – is verdwenen en ik begin stilaan te denken dat ze verdaan is. Ik heb al meteen een verdachte en diens motto. De duivenmelker van twee straten verder! Als ik ooit te weten kom dat hij ze vergiftigd heeft (en dat doet hij dikwijls met katten die zijn duiven plagen) dan zal het zijn beste dag niet zijn. Wel voor zijn duiven want die laat ik allemaal vrij. Kaka!
En dan bekijk ik mijn blog en besef dat ik eigenlijk nog niks interessants heb geschreven. Kaka!
Ik kan er maar beter mee stoppen. Kaka!

Ikjeenoeknerotdag!