niemand zag de wereld ooit zoals hij was

Ooit schreef iemand mij een prachtig gedicht van Jotie ’t Hooft en sindsdien is het niet meer uit mijn hoofd gegaan, meer nog, het is mijn lijfgedicht geworden en een inspiratiebron. De exacte woorden weet ik niet meer van buiten, maar ik kan er ontelbare variaties van neerschrijven die minstens even krachtig zijn. In stille bossen op eenzame plaatsen. In een stil bos op een eenzame plaats. In stille bossen zijn er eenzame plaatsen waar ik spiegels weet waarin ik mezelf zie in stille bossen op eenzame plaatsen waar niemand me kent omdat niemand me zoekt. Op een eenzame plaats in een stil donker bos weet ik een spiegel zijn waarin ik mezelf zie op een eenzame plek in een stil donker bos waar niemand me kan vinden omdat niemand me kent. En zij die me wel kennen zullen me rap vergeten zijn. Dat heb ik er dan zelf aan toegevoegd. Of zal niemand me vinden omdat niemand me zoekt? Was het dat niet eerder? Vinden zoeken. Klinkt beter dan vinden kennen.