niemand zag de wereld ooit zoals hij was

“Wat ben je weer stil dit jaar!”
Ik haat het als ze dat beweren.
“Je bent nu toch al zeventien, Evy, praat eens mee met de volwassenen.”
De volwassenen, jakkes, wie heeft dat woord uitgevonden. Waarschijnlijk een idioot die zijn belachelijke gedrag moest verantwoorden. Want als volwassene ben je geen kind meer dus moet je een andere uitvlucht zoeken om je kinderachtige gedrag goed te praten. Het laatste wat ik wil is tot die zielige commune behoren. Dus ik heb zeker geen behoefte aan dit soort gemaakte opmerkingen. Ik reageer er liever niet op. Trouwens, in dit hatelijke gezelschap heb ik alles behalve zin om me sociaal te gedragen. Eerder rebels en asociaal. Stel je voor, straks beginnen ze de verplichte kerstliederen te zingen met hun in alcohol gedrenkte stemmen. Om de kuddegeest te bevorderen. Verschrikkelijk.
Ik vluchtte weg van de feesttafel en plofte in de versleten zetel die het verst weg van de tafel stond. Ik verstopte onder de overdreven kitscherige kerstversiering en greep meteen naar de hoofdtelefoon die ik preventief had klaargelegd naast de stereo want ik wist dat dit ging gebeuren.

Wat baalde ik van dit soort familiefeestjes! Iedereen die ik nu net niet hoefde te zien, was er, en iedereen die ik wel wou zien, was natuurlijk niet uitgenodigd. En ik mocht van mijn ouders niet uitgaan op zo’n belangrijk familiegebeuren. Hoe slecht ik me ook voelde, ik moest en zou op dit soort feestjes aanwezig zijn, al was het volledig tegen mijn zin. Ze hadden me dit jaar zelfs verboden me op mijn slaapkamertje terug te trekken. Stel je voor! Ik haat zulke feestjes! Ondertussen had ik Studio Brussel gevonden op de radio die anders altijd vastgeroest op Q-Music stond. De Tijdloze. Daarmee kon ik mij wel troosten. Despite all my rage I’m still just a rat in a cage. De Smashing Pumpkins verwoordden mijn gevoelens uitstekend. Ik sloot mijn ogen en droomde weg. Ik trachtte me in te beelden dat ik bij mijn vrienden in het naburige jeugdhuis was. Hoe zou het daar nu aan toe gaan? Waarschijnlijk was het nu een bende vrolijke jongeren die zich alleen maar amuseren, die zich niets moeten aantrekken van die ellendige wereld van de ‘grote mensen’, geen zorgen, geen problemen, geen verplichtingen, alleen fun, bier en goede muziek. Dat leek vanavond niet voor mij weggelegd te zijn.

“Gaat het wat meisje?”
Ik schrok wakker uit mijn utopische gedachtewereld. Het was mijn vader die mijn droom kapot prikte. Hij had mijn hoofdtelefoon afgerukt en was naast me komen zitten alsof hij de bezorgde ouder wou spelen. Nochtans was hij er nooit voor me wanneer ik hem echt nodig had. Maar voor anderen moest hij wel het imago van perfecte vader hooghouden. Voor mij voelde het meer of hij kwam mij pesten en me nog dieper in mijn depressie duwen.
“Barst!”
Ik zette de hoofdtelefoon terug op en deed of het mij allemaal niet kon schelen. Dat medeleven van mijn vader was eerder een smoesje geweest om in de zetel voor de televisie te kunnen gaan zitten want algauw nam hij de afstandsbediening en zapte naar het nieuws op Canvas. Hij zette het volume hoog genoeg zodat mijn muziek overstemd werd. Ik deed alsof het mij niet stoorde en zette op mijn beurt de radio harder.
Al die beelden van oorlog, ellende, honger en verdriet zorgden er voor dat ik me nog slechter ging voelen. Ik vroeg mezelf af waarom mensen elkaar zoiets kunnen aandoen. Ik probeerde het telkens opnieuw weer van me af te zetten, maar het lukte me niet om zo onverschillig te zijn als de rest. En ik stelde me vragen bij het beroep van journalist. Ellende filmen om het dan aan de anderen te kunnen laten zien. Was dat niet ziekelijk? Nieuws noemen ze dat. Ik kon dit allemaal niet vatten. Kerstmis, feest van de vrede, maar niet op Canvas. Al gauw kwam de hele familie plaatsnemen in de zetels om samen gezellig naar andermans leed te kijken. Verdomme, kon ik nu nergens meer alleen zijn? I’m a creep, I’m a weirdo, what the hell am I doing here? I don’t belong here. Radiohead vond het ook niet kunnen.

“Whaaaaaaaaah!”
Plots had ik zin om het uit te schreeuwen en ik deed dat ook. Vader bliksemde me neer met een boze blik. De rest keek me onbegrijpend aan. Hun interesse voor mij was echter maar van korte duur. De aandacht voor mij verzwakte en ging al gauw terug naar hun eerste liefde, de televisie.
“Stelletje hypocrieten! Jullie weten niet voor de helft wat er in me om gaat. Ik haat jullie!”
Het was er uit voor ik het wist, maar het voelde als een opluchting. En plots werd het stil. Ze stonden mij allemaal aan te gapen als een stel koeien naar een trein. Niemand durfde nog iets zeggen. Ik liet ze verbouwereerd achter en vluchtte naar mijn kamer. Verbod of niet. Het kon me geen moer meer schelen wat ze van me dachten, en nog minder wat ze van mij verlangden. Toen ik net de deur van de woonkamer achter me had dichtgetrokken, hoorde ik mijn vader zuchten: “Pfff, pubers!” Dit was zijn standaard gezaag als hij mij eens weer niet te baas kon.
Op mijn kamer zette ik de radio op. Op een volume waarvan ik wist dat je het beneden in de woonkamer ook kon horen. Mijn kamerdeur had ik gesloten. Dit was nu mijn terrein waar ze me niet konden raken. Het duurde, zoals ik had gedacht, nog geen vijf minuten of mijn vader stond al aan mijn deur. Of het niet wat stiller kon. Of ik niet wat meer respect had. Maar ik deed of ik niets hoorde.
“Hiervoor ga je boeten, meisje!”
“Hé, stop eens met zagen, ik hoor m’n muziek bijna niet meer!”
Dit had ik beter niet gezegd, dat wist ik al voor ik het uitgesproken had. Maar dat kon me absoluut niet schelen nu. Ik bleef gewoon op mijn bed zitten en las een boek over een meisje van 17 die het bemoei van de volwassenen niet meer aankon en zelfmoord pleegde. Even wenste ik dat ik ook zo sterk was geweest. Ik keek op en staarde voor me uit door het raam naar de donkere nacht. Het raam! Mijn redding! Ik kon vluchten van deze miserie. Mijn hart begon sneller te slaan…

(vervolg vind je in het zijmenu)