niemand zag de wereld ooit zoals hij was

Liefste Nicole,

 Dit was de date die ik verwachtte. Of toch bijna want ik ben iets te weten gekomen. Dat jij toch niet diegene bent die ik zoek. Nee, dat wou ik niet zeggen. Allé ja, eigenlijk wel, maar nee, toch niet. Het is niet wat je denkt. Ik beken. Luister:
  Lang geleden, toen ik nog een puber was, kende ik een meisje dat Nicole heette. Ze was mijn ‘buddy’, weet je wel. En stiekem was ik er verliefd op. Maar ik was toen nog niet zo assertief als nu en ik heb het haar nooit durven zeggen. Jaren zijn zo voorbij gegaan. Toen we naar de grote stad gingen studeren, zijn we mekaar uit het oog verloren. Letterlijk. En ook figuurlijk want we leerden natuurlijk beiden andere mensen kennen, enzovoort, je weet (of je weet niet) hoe dat gaat.
 Laatst zag ik iemand lopen die er erg op leek. Even dacht ik dat zij het zelf was. Maar dat zou niet kunnen om zoveel redenen. En toen kreeg ik zo’n ‘hoe-zou-het-zijn-met’-moment. En ik ben beginnen zoeken. En waar zoek je dan? Om te beginnen op het internet. Maar ik had zo weinig gegevens. Zelfs de familienaam wist ik niet meer. Na talloze combinaties en zoekmachines kwam ik op een zekere Nicole Theunissen uit. Op een poëziesite kwam ik jouw gedichten tegen. Er was een gedicht dat extra mijn aandacht trok. Daarin vertelde je het verhaal van die keer dat jij mijn hulp vroeg en dat we afspraken in het dorpscafé. Helemaal zoals ik het me herinner. Dit kon geen toeval zijn. Jij was het. Ik had je terug gevonden. Eindelijk.
 En nu nog een plan verzinnen om met jou in contact te komen. Dat hele fotoverhaal vond ik goed gevonden van mezelf. En het lukte nog ook. Het eerste afspraakje was rap geregeld. Je liet toen echter nog niets vallen over je verleden, hoezeer ik ook probeerde. Vandaar dat het niet was wat ik ervan verwacht had. Het tweede afspraakje was dus wel wat ik verwacht had. Eerst nog omdat ik dacht dat ik je teruggevonden had.
 Maar toen ik over die ene herinnering begon, en jij compleet uit de lucht viel, wist ik dat het niet goed zat. Het bleek dat jij die geschiedenis ergens op internet had gelezen in één van mijn internetdagboeken en die had gebruikt in een gedicht omdat het verhaal je raakte.
 Ik had het al eerder moeten weten toen bleek dat je er niet uitzag als de Nicole zoals ik ze me herinnerde. Nochtans, het had gekund. En het had zo mooi kunnen zijn, het had zo mooi moeten zijn.

Sorry voor het misverstand! Zon op al je wegen,
TR.