niemand zag de wereld ooit zoals hij was

Om te weten wat het leven inhoudt, moet je de dood van nabij meemaken.

Ooit schreef iemand mij een prachtig gedicht van Jotie ’t Hooft en sindsdien is het niet meer uit mijn hoofd gegaan, meer nog, het is mijn lijfgedicht geworden en een inspiratiebron. De exacte woorden weet ik niet meer van buiten, maar ik kan er ontelbare variaties van neerschrijven die minstens even krachtig zijn. In stille bossen op eenzame plaatsen. In een stil bos op een eenzame plaats. In stille bossen zijn er eenzame plaatsen waar ik spiegels weet waarin ik mezelf zie in stille bossen op eenzame plaatsen waar niemand me kent omdat niemand me zoekt. Op een eenzame plaats in een stil donker bos weet ik een spiegel zijn waarin ik mezelf zie op een eenzame plek in een stil donker bos waar niemand me kan vinden omdat niemand me kent. En zij die me wel kennen zullen me rap vergeten zijn. Dat heb ik er dan zelf aan toegevoegd. Of zal niemand me vinden omdat niemand me zoekt? Was het dat niet eerder? Vinden zoeken. Klinkt beter dan vinden kennen.

Even was ik er niet in blogland. Even was ik uit de blogosfeer. Maar nu ben ik terug. Terug van weggeweest. Terug? Eigenlijk niet. Heb je me gemist? Nou dan… Waar ik ben geweest? Doet dat er toe? En hoe, en waarom en met wie en waarvoor? Hou toch eens op! Hoef je dat echt allemaal te weten?  Het is zoals Shostakovitsch zei:”Stop met vragen stellen en ik zal stoppen met liegen.” Want zij die me horen, luisteren toch niet echt. En zij die kijken, zien me niet. Ik zei toch dat ik eigenlijk niet echt terug ben?

P.S. Noteer op mijn lijst van talen die ik nog wil leren: Zweeds, Portugees en Ijslands.

Pajola heeft overschot van gelijk. Er zijn zo van die dagen waarop niets is wat het lijkt, alles is wat het niet moet zijn, en waarop ‘den emmer’ inderdaad even overloopt. Vandaag was zo’n dag.

Ik kom de voordeur nog niet uit of ik trap in een scheit. Kaka!
Ik stap in mijn auto, die niet direct wil starten, rij twintig meter, de motor sputtert, en hij valt stil. Ik open de portier tegen een paaltje, bijna tegen een fietser, probeer nog eens te starten en heb voor de rest geen problemen mee. Kaka!
’s Middags lekkere bookes in ‘t zonneke opeten. Brooddoos vergeten. Kaka!
Op het werk was het een hel. Niet qua werk, maar qua collega’s. Vandaag was nog maar eens mijn beurt om de pispaal van dienst te zijn. Bericht aan alle 17-jarigen: denk goed na over je studiekeuze want het is belangrijk. Kies je verkeerd dan kan je wel eens in een leven terecht komen dat je niet gewild hebt. Met een job die je niet boeit, en vooral, met collega’s die je niet kunnen interesseren. Volg, in de mate van het mogelijke, je hart. En denk niet teveel na over wat komen zal. Komen doet het toch. En dan zit je fout. En dan is het te laat. Enzovoort, enzoverder. Net als ik. Amai ik kan zagen! Kaka!
Onze jongste kat - en dan nog just de schoonste van de twee - is verdwenen en ik begin stilaan te denken dat ze verdaan is. Ik heb al meteen een verdachte en diens motto. De duivenmelker van twee straten verder! Als ik ooit te weten kom dat hij ze vergiftigd heeft (en dat doet hij dikwijls met katten die zijn duiven plagen) dan zal het zijn beste dag niet zijn. Wel voor zijn duiven want die laat ik allemaal vrij. Kaka!
En dan bekijk ik mijn blog en besef dat ik eigenlijk nog niks interessants heb geschreven. Kaka!
Ik kan er maar beter mee stoppen. Kaka!

Ikjeenoeknerotdag!

Laatst zat ik in de wachtkamer van de dokter.
Er kwam een vrouw binnen in een lange witte jas. “Staat hier muziek op?” vroeg ze.
“Ik weet niet,” zei ik, “ik zal eens luisteren.”

Horen is niet luisteren. Zoals zien iets anders is dan kijken.

Zoveel gedachten breken mijn broze brein. Eigenlijk zijn het niet allemaal gedachten maar ook gevoelens. Is niet hetzelfde weet je wel? Gevoelens zijn ‘echter’? Soms is een gevoelen maar een vermomde gedachte. Je denkt dat je het voelt, snap je? En zo gebeurt het dat mensen zichzelf de psychiatrie in denken. Waar zijn we dan mee bezig?