niemand zag de wereld ooit zoals hij was

Even was ik er niet in blogland. Even was ik uit de blogosfeer. Maar nu ben ik terug. Terug van weggeweest. Terug? Eigenlijk niet. Heb je me gemist? Nou dan… Waar ik ben geweest? Doet dat er toe? En hoe, en waarom en met wie en waarvoor? Hou toch eens op! Hoef je dat echt allemaal te weten?  Het is zoals Shostakovitsch zei:”Stop met vragen stellen en ik zal stoppen met liegen.” Want zij die me horen, luisteren toch niet echt. En zij die kijken, zien me niet. Ik zei toch dat ik eigenlijk niet echt terug ben?

P.S. Noteer op mijn lijst van talen die ik nog wil leren: Zweeds, Portugees en Ijslands.

Pajola heeft overschot van gelijk. Er zijn zo van die dagen waarop niets is wat het lijkt, alles is wat het niet moet zijn, en waarop ‘den emmer’ inderdaad even overloopt. Vandaag was zo’n dag.

Ik kom de voordeur nog niet uit of ik trap in een scheit. Kaka!
Ik stap in mijn auto, die niet direct wil starten, rij twintig meter, de motor sputtert, en hij valt stil. Ik open de portier tegen een paaltje, bijna tegen een fietser, probeer nog eens te starten en heb voor de rest geen problemen mee. Kaka!
’s Middags lekkere bookes in ‘t zonneke opeten. Brooddoos vergeten. Kaka!
Op het werk was het een hel. Niet qua werk, maar qua collega’s. Vandaag was nog maar eens mijn beurt om de pispaal van dienst te zijn. Bericht aan alle 17-jarigen: denk goed na over je studiekeuze want het is belangrijk. Kies je verkeerd dan kan je wel eens in een leven terecht komen dat je niet gewild hebt. Met een job die je niet boeit, en vooral, met collega’s die je niet kunnen interesseren. Volg, in de mate van het mogelijke, je hart. En denk niet teveel na over wat komen zal. Komen doet het toch. En dan zit je fout. En dan is het te laat. Enzovoort, enzoverder. Net als ik. Amai ik kan zagen! Kaka!
Onze jongste kat - en dan nog just de schoonste van de twee - is verdwenen en ik begin stilaan te denken dat ze verdaan is. Ik heb al meteen een verdachte en diens motto. De duivenmelker van twee straten verder! Als ik ooit te weten kom dat hij ze vergiftigd heeft (en dat doet hij dikwijls met katten die zijn duiven plagen) dan zal het zijn beste dag niet zijn. Wel voor zijn duiven want die laat ik allemaal vrij. Kaka!
En dan bekijk ik mijn blog en besef dat ik eigenlijk nog niks interessants heb geschreven. Kaka!
Ik kan er maar beter mee stoppen. Kaka!

Ikjeenoeknerotdag!

Laatst zat ik in de wachtkamer van de dokter.
Er kwam een vrouw binnen in een lange witte jas. “Staat hier muziek op?” vroeg ze.
“Ik weet niet,” zei ik, “ik zal eens luisteren.”

Horen is niet luisteren. Zoals zien iets anders is dan kijken.

Zoveel gedachten breken mijn broze brein. Eigenlijk zijn het niet allemaal gedachten maar ook gevoelens. Is niet hetzelfde weet je wel? Gevoelens zijn ‘echter’? Soms is een gevoelen maar een vermomde gedachte. Je denkt dat je het voelt, snap je? En zo gebeurt het dat mensen zichzelf de psychiatrie in denken. Waar zijn we dan mee bezig?

Ik hield hartstochtelijk veel van haar. Ken je dat? In je gedachten nog maar één ding dat je dag en nacht bezighoudt, nog maar één gedachte. In je hart nog maar één verlangen. En uit je mond komt nog maar één naam. Een naam die onophoudelijk vanuit je gedachten naar je lippen stroomt, zoals het water uit een bron, zonder een pauze te nemen, zelfs zonder enig geluid te maken, vanuit het diepste van je ziel. Een naam die men uitspreekt, die men nogmaals zegt, en die men blijft herhalen, overal, net als een gebed.
 En toen kwam jij. Je bleek een einde te willen maken aan een eeuwigdurende liefde. Je had mij evenzeer in het vizier. Jij wou mij ook verleiden, veroveren En ik kon geen keuze maken.
 Jullie waren de grootste rivalen die op aarde rondliepen. Het venijnige sap dat jaloezie in de aderen pompt is werkelijk onbeschrijfbaar. En ik kon maar steeds geen keuze maken. Op een dag besloot ik een diner te organiseren en nodigde jullie beiden uit, samen met enkele dichte vrienden. Eerst vermeden jullie elkaar of jullie hadden elk afgrijselijke ziektes die niet met elkaar in aanraking mochten komen. De sfeer was werkelijk grillig.
Na enkele glazen wijn begon jij plots tegen haar te roepen dat het nu maar eens gedaan moest zijn met dat kinderachtig gedoe, en tegen mij schreeuwde je dat ik eindelijk een keuze moest maken, dat het zo niet verder kon.
Zij begon met jou een discussie aan te gaan over alle dingen waarvan ze zeker wist dat jullie in verschilden, om het vuur zo hoog mogelijk te laten oplaaien. Het was precies of het was de bedoeling om mekaar zwart te maken bij mij. Alsof dat mijn keuze zou vergemakkelijken.
Maar toen gebeurde er iets vreemds. Het leek alsof jullie discussies uitstorven. Het duurde niet lang of alle argumenten waren op tafel gegooid en jullie wisten niet meer wat nog meer te zeggen om de ander op stang te jagen. En plots vielen de woorden: ‘Ik ook.’,’Bij mij ook’,’Hé, zo zie ik het ook.’ En meer van dat. Eerst werd er zwijgend rondgekeken. Zou iemand anders dat ook hebben gemerkt? En stilaan kwam dat besef. Het besef dat jullie toch niet zoveel van elkaar verschilden als eerst gedacht, toen jullie beiden nog een rode waas van blindelingse jaloezie voor ogen hadden.. Meer nog, het leek of jullie kenden mekaar al langer. En toen kwam de eerste lach om iets grappigs dat de ander gezegd had en jullie werden uiteindelijk de beste vriendinnen. Iets wat niemand ooit had durven dromen toen ze jullie als sissende serpenten ontmoet hadden. Maar wat gebeurde er toen? Ik herinner het mij niet meer.
De feestjes volgden elkaar op. En plezier dat er werd gemaakt! Op een keer zaten we allen in de zetel naar jeugdfoto’s te kijken. En gelachen dat er werd!
En toen gebeurde het. We kwamen haast niet meer bij van het lachen. Een doffe knal snoerde ons ogenblikkelijk de mond. Ik keek paniekerig rond en zag haar niet meer in de kamer, maar de raam stond open. Jij bleef zo onredelijk koel en toen vielen de puzzelstukjes ineen. Jullie waren helemaal geen beste vriendinnen geworden. Het was allemaal een façade waarachter het venijn van de jaloezie nog steeds bleef loeren naar zijn kans om toe te slaan.
Ik kende haar door en door. Op die manier zelfmoord plegen was niets voor haar. Het was gewoon haar stijl niet om zelfmoord te plegen. Daar was ze veel te trots voor. Jij hebt haar vermoord, en dat vergeef ik je nooit.

(met dank aan Guy de Maupassant en Sophie Marceau)

Beste TR,

Van maskers gesproken. Ik dacht al dat de persoon waar ik een date mee had niet dezelfde was als degene die me een dergelijke brief had geschreven. Eigenlijk had ik al een flauw vermoeden na ons afspraakje. Toen ik terug thuis kwam, had ik een vreemd gevoel. Iets klopte er niet. Hoe dan ook, een zodanig grote schok was het niet.

Je wilt dus een herkansing als ik het goed begrijp. Met een schone lei herbeginnen. Waarom ook niet hé? Het onbekende is er af dus ik hoef nergens zenuwachtig voor te zijn. Sommige mensen klappen dicht als ze zenuwachtig worden, en sommigen beginnen te tateren. Zoals ik dus. Zo ben ik niet in het echt. Het schijnt dat dit een menselijk trekje is: zich voordoen zoals men niet is op momenten waar men zich niet op zijn gemak voelt. Dus als we nu eens beginnen met die maskers achterwege te laten, jij wat meer te praten en ik wat meer te zwijgen, zou het dan nog goed komen denk je? En we praten alleen over echte dingen. Ik zal de koetjes en kalfjes in hun stal laten. En je excuses zijn aanvaard. Ik ben zelf ook niet zonder blaam.

Zaterdagavond, zelfde tijd, zelfde plaats, tot dan!

Nicole xxx

PS. Mag ik dan nu je echte naam weten?
PPS. Hoe wist je dat ik fan ben van Leonard Cohen?