la terre est trop vieille pour s'en moquer


4de antwoord van N.
5 mei, 2008, 11:11
Filed under: brieven

Liefste TR,

 En het had zo mooi kunnen zijn, het had zo mooi moeten zijn. Stiekeme Tiffany-fan geweest? Anyhow, het kan nog zo mooi worden als je wil.

Bel me.

Grtz,
Nicole



4de brief aan N.
5 mei, 2008, 11:07
Filed under: brieven

Liefste Nicole,

 Dit was de date die ik verwachtte. Of toch bijna want ik ben iets te weten gekomen. Dat jij toch niet diegene bent die ik zoek. Nee, dat wou ik niet zeggen. Allé ja, eigenlijk wel, maar nee, toch niet. Het is niet wat je denkt. Ik beken. Luister:
  Lang geleden, toen ik nog een puber was, kende ik een meisje dat Nicole heette. Ze was mijn ‘buddy’, weet je wel. En stiekem was ik er verliefd op. Maar ik was toen nog niet zo assertief als nu en ik heb het haar nooit durven zeggen. Jaren zijn zo voorbij gegaan. Toen we naar de grote stad gingen studeren, zijn we mekaar uit het oog verloren. Letterlijk. En ook figuurlijk want we leerden natuurlijk beiden andere mensen kennen, enzovoort, je weet (of je weet niet) hoe dat gaat.
 Laatst zag ik iemand lopen die er erg op leek. Even dacht ik dat zij het zelf was. Maar dat zou niet kunnen om zoveel redenen. En toen kreeg ik zo’n ‘hoe-zou-het-zijn-met’-moment. En ik ben beginnen zoeken. En waar zoek je dan? Om te beginnen op het internet. Maar ik had zo weinig gegevens. Zelfs de familienaam wist ik niet meer. Na talloze combinaties en zoekmachines kwam ik op een zekere Nicole Theunissen uit. Op een poëziesite kwam ik jouw gedichten tegen. Er was een gedicht dat extra mijn aandacht trok. Daarin vertelde je het verhaal van die keer dat jij mijn hulp vroeg en dat we afspraken in het dorpscafé. Helemaal zoals ik het me herinner. Dit kon geen toeval zijn. Jij was het. Ik had je terug gevonden. Eindelijk.
 En nu nog een plan verzinnen om met jou in contact te komen. Dat hele fotoverhaal vond ik goed gevonden van mezelf. En het lukte nog ook. Het eerste afspraakje was rap geregeld. Je liet toen echter nog niets vallen over je verleden, hoezeer ik ook probeerde. Vandaar dat het niet was wat ik ervan verwacht had. Het tweede afspraakje was dus wel wat ik verwacht had. Eerst nog omdat ik dacht dat ik je teruggevonden had.
 Maar toen ik over die ene herinnering begon, en jij compleet uit de lucht viel, wist ik dat het niet goed zat. Het bleek dat jij die geschiedenis ergens op internet had gelezen in één van mijn internetdagboeken en die had gebruikt in een gedicht omdat het verhaal je raakte.
 Ik had het al eerder moeten weten toen bleek dat je er niet uitzag als de Nicole zoals ik ze me herinnerde. Nochtans, het had gekund. En het had zo mooi kunnen zijn, het had zo mooi moeten zijn.

Sorry voor het misverstand! Zon op al je wegen,
TR.



waarom
2 november, 2007, 3:24
Filed under: Uncategorized

Om te weten wat het leven inhoudt, moet je de dood van nabij meemaken.

                                              IM



tijdloze
18 september, 2007, 11:33
Filed under: taletell

“Wat ben je weer stil dit jaar!”
Ik haat het als ze dat beweren.
“Je bent nu toch al zeventien, Evy, praat eens mee met de volwassenen.”
De volwassenen, jakkes, wie heeft dat woord uitgevonden. Waarschijnlijk een idioot die zijn belachelijke gedrag moest verantwoorden. Want als volwassene ben je geen kind meer dus moet je een andere uitvlucht zoeken om je kinderachtige gedrag goed te praten. Het laatste wat ik wil is tot die zielige commune behoren. Dus ik heb zeker geen behoefte aan dit soort gemaakte opmerkingen. Ik reageer er liever niet op. Trouwens, in dit hatelijke gezelschap heb ik alles behalve zin om me sociaal te gedragen. Eerder rebels en asociaal. Stel je voor, straks beginnen ze de verplichte kerstliederen te zingen met hun in alcohol gedrenkte stemmen. Om de kuddegeest te bevorderen. Verschrikkelijk.
Ik vluchtte weg van de feesttafel en plofte in de versleten zetel die het verst weg van de tafel stond. Ik verstopte onder de overdreven kitscherige kerstversiering en greep meteen naar de hoofdtelefoon die ik preventief had klaargelegd naast de stereo want ik wist dat dit ging gebeuren.

Wat baalde ik van dit soort familiefeestjes! Iedereen die ik nu net niet hoefde te zien, was er, en iedereen die ik wel wou zien, was natuurlijk niet uitgenodigd. En ik mocht van mijn ouders niet uitgaan op zo’n belangrijk familiegebeuren. Hoe slecht ik me ook voelde, ik moest en zou op dit soort feestjes aanwezig zijn, al was het volledig tegen mijn zin. Ze hadden me dit jaar zelfs verboden me op mijn slaapkamertje terug te trekken. Stel je voor! Ik haat zulke feestjes! Ondertussen had ik Studio Brussel gevonden op de radio die anders altijd vastgeroest op Q-Music stond. De Tijdloze. Daarmee kon ik mij wel troosten. Despite all my rage I’m still just a rat in a cage. De Smashing Pumpkins verwoordden mijn gevoelens uitstekend. Ik sloot mijn ogen en droomde weg. Ik trachtte me in te beelden dat ik bij mijn vrienden in het naburige jeugdhuis was. Hoe zou het daar nu aan toe gaan? Waarschijnlijk was het nu een bende vrolijke jongeren die zich alleen maar amuseren, die zich niets moeten aantrekken van die ellendige wereld van de ‘grote mensen’, geen zorgen, geen problemen, geen verplichtingen, alleen fun, bier en goede muziek. Dat leek vanavond niet voor mij weggelegd te zijn.

“Gaat het wat meisje?”
Ik schrok wakker uit mijn utopische gedachtewereld. Het was mijn vader die mijn droom kapot prikte. Hij had mijn hoofdtelefoon afgerukt en was naast me komen zitten alsof hij de bezorgde ouder wou spelen. Nochtans was hij er nooit voor me wanneer ik hem echt nodig had. Maar voor anderen moest hij wel het imago van perfecte vader hooghouden. Voor mij voelde het meer of hij kwam mij pesten en me nog dieper in mijn depressie duwen.
“Barst!”
Ik zette de hoofdtelefoon terug op en deed of het mij allemaal niet kon schelen. Dat medeleven van mijn vader was eerder een smoesje geweest om in de zetel voor de televisie te kunnen gaan zitten want algauw nam hij de afstandsbediening en zapte naar het nieuws op Canvas. Hij zette het volume hoog genoeg zodat mijn muziek overstemd werd. Ik deed alsof het mij niet stoorde en zette op mijn beurt de radio harder.
Al die beelden van oorlog, ellende, honger en verdriet zorgden er voor dat ik me nog slechter ging voelen. Ik vroeg mezelf af waarom mensen elkaar zoiets kunnen aandoen. Ik probeerde het telkens opnieuw weer van me af te zetten, maar het lukte me niet om zo onverschillig te zijn als de rest. En ik stelde me vragen bij het beroep van journalist. Ellende filmen om het dan aan de anderen te kunnen laten zien. Was dat niet ziekelijk? Nieuws noemen ze dat. Ik kon dit allemaal niet vatten. Kerstmis, feest van de vrede, maar niet op Canvas. Al gauw kwam de hele familie plaatsnemen in de zetels om samen gezellig naar andermans leed te kijken. Verdomme, kon ik nu nergens meer alleen zijn? I’m a creep, I’m a weirdo, what the hell am I doing here? I don’t belong here. Radiohead vond het ook niet kunnen.

“Whaaaaaaaaah!”
Plots had ik zin om het uit te schreeuwen en ik deed dat ook. Vader bliksemde me neer met een boze blik. De rest keek me onbegrijpend aan. Hun interesse voor mij was echter maar van korte duur. De aandacht voor mij verzwakte en ging al gauw terug naar hun eerste liefde, de televisie.
“Stelletje hypocrieten! Jullie weten niet voor de helft wat er in me om gaat. Ik haat jullie!”
Het was er uit voor ik het wist, maar het voelde als een opluchting. En plots werd het stil. Ze stonden mij allemaal aan te gapen als een stel koeien naar een trein. Niemand durfde nog iets zeggen. Ik liet ze verbouwereerd achter en vluchtte naar mijn kamer. Verbod of niet. Het kon me geen moer meer schelen wat ze van me dachten, en nog minder wat ze van mij verlangden. Toen ik net de deur van de woonkamer achter me had dichtgetrokken, hoorde ik mijn vader zuchten: “Pfff, pubers!” Dit was zijn standaard gezaag als hij mij eens weer niet te baas kon.
Op mijn kamer zette ik de radio op. Op een volume waarvan ik wist dat je het beneden in de woonkamer ook kon horen. Mijn kamerdeur had ik gesloten. Dit was nu mijn terrein waar ze me niet konden raken. Het duurde, zoals ik had gedacht, nog geen vijf minuten of mijn vader stond al aan mijn deur. Of het niet wat stiller kon. Of ik niet wat meer respect had. Maar ik deed of ik niets hoorde.
“Hiervoor ga je boeten, meisje!”
“Hé, stop eens met zagen, ik hoor m’n muziek bijna niet meer!”
Dit had ik beter niet gezegd, dat wist ik al voor ik het uitgesproken had. Maar dat kon me absoluut niet schelen nu. Ik bleef gewoon op mijn bed zitten en las een boek over een meisje van 17 die het bemoei van de volwassenen niet meer aankon en zelfmoord pleegde. Even wenste ik dat ik ook zo sterk was geweest. Ik keek op en staarde voor me uit door het raam naar de donkere nacht. Het raam! Mijn redding! Ik kon vluchten van deze miserie. Mijn hart begon sneller te slaan…

(vervolg vind je in het zijmenu)



jotie
31 augustus, 2007, 3:52
Filed under: Uncategorized

Ooit schreef iemand mij een prachtig gedicht van Jotie ’t Hooft en sindsdien is het niet meer uit mijn hoofd gegaan, meer nog, het is mijn lijfgedicht geworden en een inspiratiebron. De exacte woorden weet ik niet meer van buiten, maar ik kan er ontelbare variaties van neerschrijven die minstens even krachtig zijn. In stille bossen op eenzame plaatsen. In een stil bos op een eenzame plaats. In stille bossen zijn er eenzame plaatsen waar ik spiegels weet waarin ik mezelf zie in stille bossen op eenzame plaatsen waar niemand me kent omdat niemand me zoekt. Op een eenzame plaats in een stil donker bos weet ik een spiegel zijn waarin ik mezelf zie op een eenzame plek in een stil donker bos waar niemand me kan vinden omdat niemand me kent. En zij die me wel kennen zullen me rap vergeten zijn. Dat heb ik er dan zelf aan toegevoegd. Of zal niemand me vinden omdat niemand me zoekt? Was het dat niet eerder? Vinden zoeken. Klinkt beter dan vinden kennen.



terug
29 augustus, 2007, 11:37
Filed under: Uncategorized

Even was ik er niet in blogland. Even was ik uit de blogosfeer. Maar nu ben ik terug. Terug van weggeweest. Terug? Eigenlijk niet. Heb je me gemist? Nou dan… Waar ik ben geweest? Doet dat er toe? En hoe, en waarom en met wie en waarvoor? Hou toch eens op! Hoef je dat echt allemaal te weten?  Het is zoals Shostakovitsch zei:”Stop met vragen stellen en ik zal stoppen met liegen.” Want zij die me horen, luisteren toch niet echt. En zij die kijken, zien me niet. Ik zei toch dat ik eigenlijk niet echt terug ben?

P.S. Noteer op mijn lijst van talen die ik nog wil leren: Zweeds, Portugees en Ijslands.



rotdag
15 juni, 2007, 11:24
Filed under: Uncategorized

Pajola heeft overschot van gelijk. Er zijn zo van die dagen waarop niets is wat het lijkt, alles is wat het niet moet zijn, en waarop ‘den emmer’ inderdaad even overloopt. Vandaag was zo’n dag.

Ik kom de voordeur nog niet uit of ik trap in een scheit. Kaka!
Ik stap in mijn auto, die niet direct wil starten, rij twintig meter, de motor sputtert, en hij valt stil. Ik open de portier tegen een paaltje, bijna tegen een fietser, probeer nog eens te starten en heb voor de rest geen problemen mee. Kaka!
’s Middags lekkere bookes in ’t zonneke opeten. Brooddoos vergeten. Kaka!
Op het werk was het een hel. Niet qua werk, maar qua collega’s. Vandaag was nog maar eens mijn beurt om de pispaal van dienst te zijn. Bericht aan alle 17-jarigen: denk goed na over je studiekeuze want het is belangrijk. Kies je verkeerd dan kan je wel eens in een leven terecht komen dat je niet gewild hebt. Met een job die je niet boeit, en vooral, met collega’s die je niet kunnen interesseren. Volg, in de mate van het mogelijke, je hart. En denk niet teveel na over wat komen zal. Komen doet het toch. En dan zit je fout. En dan is het te laat. Enzovoort, enzoverder. Net als ik. Amai ik kan zagen! Kaka!
Onze jongste kat – en dan nog just de schoonste van de twee – is verdwenen en ik begin stilaan te denken dat ze verdaan is. Ik heb al meteen een verdachte en diens motto. De duivenmelker van twee straten verder! Als ik ooit te weten kom dat hij ze vergiftigd heeft (en dat doet hij dikwijls met katten die zijn duiven plagen) dan zal het zijn beste dag niet zijn. Wel voor zijn duiven want die laat ik allemaal vrij. Kaka!
En dan bekijk ik mijn blog en besef dat ik eigenlijk nog niks interessants heb geschreven. Kaka!
Ik kan er maar beter mee stoppen. Kaka!

Ikjeenoeknerotdag!